Verhuizen naar Durbuy of vechten tegen de zeespiegel?

Burgemeester Lippens van Knokke-Heist hoopt dat er goede oplossingen uit de bus komen in de strijd tegen de klimaats-verandering en de stijging van de zeespiegel. "Anders moeten we met de gemeente terreinen aanschaffen in Durbuy. Die kunnen we dan verkopen met "vue sur mer". Zo grapte de Knokke-Heistse burgervader dinsdagavond. In alle geval blijven onze noorderburen niet bij de pakken zitten.

Kunstmatig Rif

Daar hoopt Rijkswaterstaat met een kunstmatig rif een nieuw wapen in handen te hebben bij de bescherming van de Nederlandse kust. De rijksdienst kijkt naar de mogelijkheid zo’n rif aan te leggen bij Scheveningen. Daarvoor zou de zeebodem, op ruim een kilometer voor de bekende Pier van Schevening, worden opgehoogd met zand en beton om te dienen als golfbreker.Het initiatief is afkomstig van architectenbureau Royal Haskoning, dat het idee al heeft toegepast in Dubai. ‘Maar in Dubai ligt het rif boven de zeespiegel’, aldus projectleider Sjaak Jacobse. De Noordzee is te ruw en wordt te druk bevaren om voor een oplossing als in Dubai te kiezen. Wel moet het rif buiten de vaarzones komen te liggen. Het reikt tot op enkele meters onder de waterspiegel. Laboratoriumproeven hebben het architectenbureau geleerd dat een rif onder de zeespiegel een goede barrière vormt voor de lange en hoge golven die de noordwesterstorm in steeds heviger mate tegen de kust opjaagt. Tot 2050 zullen andere maatregelen, zoals de ophoging van strand en duin, volstaan om de gevolgen van het extremer wordende weer te kunnen weerstaan. Daarna zou het kunstrif een middel kunnen zijn om te hoge golven tot gebruikelijke proporties terug te brengen.

Enkel voordelen?

Voor het bebouwde deel van de kustlijn zou het kunstrif weinig nadelen hebben, omdat het uitzicht er niet door wordt belemmerd. Over de kosten kan Jacobse weinig meer zeggen dan dat ze relatief hoog zullen zijn. ‘Maar dat geldt ook voor een extra duinenrij of het ophogen van de boulevard.’ Wat hem ook aanstaat in de idee van het rif, is dat het uitgaat van een andere benadering. ‘In plaats van af te wachten, probeer je nu de extra belasting van de kust voortijdig af te remmen.’ Eind dit jaar zullen Rijkswaterstaat en Royal Haskoning hun studie naar de mogelijkheid van een kunstrif hebben afgerond. De vraag is onder meer wat de aanleg van een kunstrif betekent voor de ecologie, kustvaart en de visserij.

Fragment: Geroerde Zielen (Sterrenstof)

In de badstad werd tijdens het pinksterweekend het boek "Geroerde Zielen" voorgesteld. Het is de debuutroman van auteur Maarten du Bois uit Knokke-Heist. Hij schrijft onder de naam Sterrenstof. Een menselijk lichaam inderdaad in essentie opgebouwd uit stof dat vrijkwam na de teloorgang van de eerste generatie sterren in het heelal. In "Geroerde zielen" neemt de schrijver de lezer mee door spirituele dimensies in de zoektocht naar zijn tweelingziel. Een Proustiaanse belevenis stelt hem in staat om de sluier op te tillen die zijn stoffelijke en geestelijke werelden van elkaar scheiden. Het boek ligt vanaf vandaag in de winkel en kost 16.95 euro. De opbrengst van het boek is bestemd voor de "Stardust Foundation", die de uitgave van nieuwe boeken en geschriften verzorgt.

Fragment De Purpeldistel

Ik besloot ik een halve dag vrij te nemen en naar Sluis te gaan. De zon scheen onwaarschijnlijk mooi en ik nestelde me op een terras aan de waterkant. Ik bestelde een salade scampi met huisgebakken brood en een glas eerlijke witte wijn. Eenden kwamen naar de kant zwemmen en terwijl het doodstil werd, dwarrelden zilverwitte pluizen zachtjes uit de hemel neer. Ik voelde me vagelijk schuldig, omdat ik een intens geluksgevoel ervoer, terwijl mijn vrouw er niet bij was. Ik voelde me namelijk beter zonder haar dan met haar en schaamde me daar wat voor. Negen jaar lang waren we onophoudelijk samen geweest, bijna zoals een Siamese tweeling. Daarna reed ik op mijn gemak terug naar huis en ging nog wat in de tuin liggen genieten van de bomen, de zon en de vogels. Ik besloot wat op bed te gaan liggen en ging naar boven. Ineens werd ik echter gegrepen door een onzichtbare hand, die me op de knieën dwong. Ik vroeg aan God of hij ons alsjeblief wilde helpen en ervoor kon zorgen dat alles weer goed kwam. Als bij toverslag hoorde ik tonen uit "La rêve de Stella Spotlight" en ineens was ik in telepathisch contact met een geestelijk wezen. Vanaf dat moment regen woorden, beelden, gevoelens en indrukken zich tot een coherent verhaal aaneen. Ik was tot tranen toe bewogen en liep naar beneden om alles in één keer uit te schrijven om geen enkel woord verloren te laten gaan.

GIMV wil mee-investeren in Le Cobourg van Madem uit Knokke-Heist

Volgens Trends heeft de Vlaamse Investeringsmaatschappij interesse in Salademaker Le Cobourg, een firma van het investeringsbedrijf Madem in Knokke-Heist. Le Cobourg werd opgericht in 1994. Het bedrijf werkte zich op tot een middelgrote producent van koelverse salades zoals tonijn- en krabsla. Het aanbod van Le Cobourg telt meer dan 70 soorten salades. Het verkoopt zijn producten vooral aan groothandels, die op hun beurt de producten leveren aan slagers en snackbars. De salades worden machinaal afgevuld, maar de afwerking gebeurt manueel. In 2001 kwam het bedrijf uit het Vlaams-Brabantse Borchtlombeek (Roosdaal) in handen van de Nederlandse sectorgenoot FanoFineFood. Die kocht Le Cobourg via zijn Belgische filiaal Subliem (Westerlo). FanoFineFood worstelde echter met zware verliezen op de thuismarkt en ging in 2003 failliet. De Belgische tak overleefde het faillissement en Le Cobourg kwam in 2004 volledig in handen van de investeringsmaatschappij Madem uit Knokke-Heist. Dat bedrijf is voor de meerderheid in handen van de vennootschap Rollinvest. In tegenstelling tot zijn vroegere moedergroep en zusterbedrijf Subliem in Westerlo bleef Le Cobourg al die tijd financieel gezond. In 2004 behoorde de onderneming tot de snelst groeiende voedingsbedrijven in ons land. Het behoorde daardoor tot de Trends Gazellen van middelgrote ondernemingen in 2004. Volgens de bedrijfsdatabank Graydon bedroeg de brutomarge toen 2,64 miljoen euro. Er was een winst na belastingen van 565.000 euro. In 2005 steeg de brutomarge verder tot 2,7 miljoen euro. De winst viel licht terug tot 403.000 euro. Cijfers voor 2006 zijn nog niet bekend. Er werken ruim 40 mensen bij het bedrijf. De Vlaamse investeringsmaatschappij GIMV probeert nu de hand te leggen op het belang van de minderheidsaandeelhouders van Le Cobourg. Die hebben Deminor, de belangenverdediger van minderheidsaandeelhouders, in de arm genomen als adviseur.

Een Cinema in Zeebrugge? Dat denkt nu de hele wereld.

Omdat journalisten nu eenmaal willen dat hun schrijfstijl prettig oogt, raakte de hele wereld vrijdag overtuigd dat ook Zeebrugge een eigen cinema heeft. Dat komt om dat de columniste Alison Rowat van The Herald in Londen met een populair A tot Z voorbeeld de gegeerdheid van de nieuwe film "Pirates of the Caribbean 3: At World’s End" wilde benadrukken. Ze schreef dan ook dat zaaluitbaters van Annapolis tot Zeebrugge de kersverse avonturen van Cap'n Sparrow met applaus onthaalden, uiteraard vanwege de goed florerende ontvansten aan de kassa. Toen onze nieuwsdienst er Alison op wees, dat de eertijdse Cinema Rembrandt in Zeebrugge al zo'n 40 jaren geleden de deuren sloot, antwoordde de journaliste dat ze het "bijzonder triest" vond dat de kustgemeente "nu" zonder bioskoop zit. Alsof het gisteren pas gebeurd is. Het gesyndiceerde artikel zoefde inmiddels wel de hele wereld rond...

Maar, POTC-fans uit Zeebrugge moeten, zonder eigen cinema, noodgedwongen naar de Beverly Screens in Knokke om het nieuwe kassamonster te bekijken. De meesten die geweest zijn waren teleurgesteld. Het duurde té lang voor Johnny Depp ten tonele verscheen. Dat was ook het besluit van Alison Rowat...

"Pirates of the Carribean 3: At world's End" (12A) **
By ALISON ROWAT

It takes at least 40 minutes for Cap'n Jack to appear

Dir: Gore Verbinski

With: Johnny Depp, Orlando Bloom, Keira Knightley, Geoffrey Rush

Slap me thrice and hand me to my mother, it's Jack!" The joyous proclamation that greets Cap'n Sparrow could have been uttered by any cinema manager from Annapolis to Zeebrugge, so vital has POTC become to the box office.
Dead Man's Chest, the second in the series, took a cool billion dollars worldwide. Not bad for an idea that started off life as a theme park ride.

Slow Boat to the Carribean

The third, and meant to be the last, in the series hoves into sight with the same crew helming - Gore Verbinski directing with a screenplay by Ted Elliott and Terry Rossio. Superstitious lot these Hollywood types. Together they deliver a romp that's superior to Dead Man's Chest but shares that movie's crippling weaknesses. At almost three hours, At World's End makes a slow boat to China seem like a speedboat ride round an Olympic-sized swimming pool. It's bloated, unfathomable and not an eyepatch on The Curse of the Black Pearl, but with the aid of Johnny Depp as Cap'n Jack, Geoffrey Rush as Barbossa and spectacular special effects, it will likely pass muster with fans. Half the appeal of franchises is knowing that familiar faces will return doing what made us warm to them in the first place.

No Jack swooping to the rescue!

Verbinski flips that idea with an opening so dark it will seem like you've wandered into the wrong film. Scores of pirates are being led to the gallows, a child among them. Ah, you think. Cap'n Jack is going to swoop from the ramparts like a cross between Douglas Fairbanks Jr and Larry Grayson, utter a cheeky bon mot and rescue the nipper. Nope. These are black times in the piracy game, with the British government and the East India Company in league to clean up the seas. Jack is beyond caring, beyond everything. Last seen stepping into the maw of a sea monster in Dead Man's Chest, the captain has gone to the other side. The other side in this case being Davy Jones's locker, limbo or more likely a rather nice island with a six-star hotel just out of sight. It falls to his old muckers Barbossa, Elizabeth (Keira Knightley) and Will (Orlando Bloom) to rescue him for selfish reasons. Due to a meandering preamble only notable for the appearance of Chow Yun-Fat as a pirate lord, it takes at least 40 minutes for Depp to appear.

Little Depp in a Lot of Film

On his dreadlocked head the starriest of entrances is bestowed. The screen fades to grey, pauses, then bursts into blinding white light followed by a close-up of Depp. All that's missing is a "Here's Johnny!" For the rest of the film, Verbinski overcompensates for the previous lack of Jack by having coachloads of them spill from the character's imagination to variously offer counselling, crew his desert ship and spring him from jail. Breeding Jacks like rabbits is a lazy but understandable move on Verbinski's part. Depp has always been Pirates' greatest treasure, yet there were other factors that made the first in the series a surprise hit.
Chief among them was humour. Pirates was a Hollywood blockbuster so camp and silly it could almost have been a ye olde Carry On movie with a dash of Ealing. When At World's End plays to that strength it can still raise a smile. In one scene, the ship is sailing through waters filled with the dead. Ragetti (Mackenzie Crook) and his mate, Pintel, are gazing in awe at the passing Ophelias. A haunting beauty hangs about the scene, swiftly punctured by Crook musing: "I wonder what would happen if you dropped a cannonball on one?"

Threequel not so Well

Elsewhere the strain of the threequel is evident. Elizabeth and Will's romance, never much of a firecracker to start with, putters on. Depp, earning his money again, squeezes the last drop of life from Jack. The character was, of course, inspired by Keith Richards, rock'n'roll's very own buckler of swashes, who makes a brief but embarrassing appearance as Jack's dad. It's like watching grandpa break dance. Stick to the day job, Keef. As for the convoluted plot, my advice would be to ignore it but that leaves a lot of time to fill between Depp and the admittedly marvellous action scenes. There's an end of an era mood, as if everyone was of a mind that they were not going to pass this way again so to hang with the budget. That said, and it may have been a scurvy-induced hallucination caused by 168 minutes adrift in the cinema, the ending left the way open for a fourth in the series. Pirates of the Caribbean: The Cash-In Continues, perhaps. It's a destiny that may have even been foretold in traditional pirate fashion. As Barbossa says to Jack (feel free to punctuate with your own "ayes", "aaars" and "me hearties"): "There's never any guarantee of coming back, but passing on, that's dead certain."
On that the box office, not the critics, will have the final say.